Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Ἐξαγνισμός...






Ἡ μελαγχολία ἒχει καθίσει ἀναπαυτικά 
στὶς καρδιὲς


σ`αὐτόν τὸν παράξενο μικρό μας κόσμο.


Μὲ τὴν ἀσφαλή κάλυψη τῆς ἀδιαφορίας


ξεχάσαμε
ἀγνοήσαμε
παραβιάσαμε


ὃλα τὰ ἀνθρώπινα στοιχεῖα
ποὺ φώλιαζαν στὰ σπλάχνα.


Ἡ ἀνθρωπιὰ ἒγινε στόχος
δύσκολα ἀναγνωρίσιμος


καὶ παραμένουν ἀπαρατήρητοι
οἱ ἐκτελεστὲς τῆς ἀθωότητας


''Δὲν πλήγωσα ποτὲ κανέναν ποὺ δὲν ἒπρεπε'', 
θὰ σοῦ ποῦν


καὶ ἒχουν τὴν ἐντύπωση πῶς εἶναι ἂτρωτοι·


καὶ ἒκαναν κανόνα τὴν ἐξοικείωση μὲ τὸ χάος·
τὸ χάος ποὺ ἒγινε 


δήλωση ὓπαρξης τοῦ κόσμου.


Καὶ περπατοῦσα μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ
ζαλωμένη τὶς βαριὲς σκέψεις
καὶ ἂντεχα ἀδιαμαρτύρητα


ἀψηφῶντας


τὰ μουντὰ μυαλὰ ποὺ δέσποζαν.


Καὶ ὃταν ἀντίκρυσα
τὸ περίεργο ἀλισβερίσι
τῆς ἀδίστακτης δύναμης


ἒνιωσα τὸ μυαλὸ νὰ σαλεύῃ
καὶ τότε


ξέρασα τὴν πίκρα
ποὺ μὲ δηλητηρίαζαν
καὶ ἐξαγνίστηκα... 





Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ nationalgeographic

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2015

Στ' ἀλώνια...





Στ’ ἀλώνια (Γεώργιος Δροσίνης)

Τ’ ἁλώνια καλοσάρωτα καὶ ξεχορταριασμένα,
θὰ ξαπλωθοῦν οἱ θημωνιές, ξανθόμαλλες πλεξίδες.
Τὰ στάχυα τρίβει καὶ μασᾷ περνῶντας ἡ ροκὰνα,
πλατάνι τὸ σαγόνι της, τὰ δόντια της στουρνάρια.
Τὰ βόδια σέρνουν τὸ θεριὸ ζευγαρωτὰ δεμένα